Vandaag,
Vandaag is een dag, en ik kon vanochtend om 8:00 uur al met zekerheid zeggen dat dit niet mijn dag werd…
Nou ben ik geen genie, geen helderziende en ga zo maar door, maar toch wist ik dat het niet mijn dag werd. Nou kan ik ook al met zekerheid zeggen dat het vannacht zeker ook niet mijn nacht was.
Het begon allemaal om 22:30, mijn mutti zou aankomen op een vliegveld genaamd: Schiphol, en ik moest haar ophalen. Ik denk dat iedereen ogneveer wel de wegen rond Schiphol kent? heel veel en heel erg onoverzichtelijk? Naja ik snap er dus he-le-maal niks van, ik stapte in de oto van me mutti (rood lief auto’tje ZONDER navigatie) en nou ben ik dus al geen genie in topografie én waar al die wegen heen gaan, dus zeker niet in de richting van schiphol. Maar ik stapte vol goede moed in de lieve auto van me mutti en ik begon te rijden….
De A1 kwam ik nog wel op, keuri door naar de A10 en schiphol borden volgen… tot zó ver ging het goed, ik onder de schipholtunnel door, allemaal goed… TOTDAT ik bij de parkeerplaatsen kwam…
Ik reed al langzamer want ik snapte er niks van… tot ik opeens naar links keek en dacht: NEEEEE DAAR MOEST IK ZIJN!!!!
dat is opzich al heel rot, maar zeker midden in de nacht, want dan is het ook nog donker…
Maar ik bleef optimisties en ik dacht goh ik kom toch nog wel op de snelweg terug…
Dát was dus weer is iets té optimisties… ik reed ergens heen (want een andere kant kon ik niet op) en begon al een béétje in paniek te raken… ik kawm uiteindelijk op een bedrijventerrein (schiphol oost ofzo?) en mijn paniek was nog een beetje groter… Instinctief reikte ik naar de radio (want in mijn vaders auto zit navigatie) om vervolgens te ontdekken dat dát niet ging werken…
Omdat ik echt niet wist waar ik was, en me paniek me niet echt verder hielp belde ik mijn vati maar eens op, want zo redeneerde ik, die heeft vast meer kennis van de wegen dan ik….
Dus ik mijn vader bellen, en doorrijden want nérgens kon ik stilstaan… Dan krijg je natuurlijk de standaard vragen:
Waar ben je? Geeeeen idee!!
Ondertussen stond ik al stil…
Zijn er borden? Uh *kijk om me heen* nee….
Zijn er mensen? NEE het is donker en stil en verlaten!!!!
Tsja, zelfs mijn briljante vati kon daar niks mee…
Tot op het moment me vati met het briljante idee kwam: kan je niet omkeren?
Tsja, waarom had ik daar niet eerder aan gedacht? 100 m. terug had ik gewoon een U-bocht kunnen maken… Ik voelde me met de minuut dommer en dommer worden…
Dus ik dacht, goh ik ben toch al aan het bellen laat ik dan ook maar even 100 m. spookrijden!
ik keihard in z’n achteruit, en een prachtige bocht en ik was weer op de goede weg…
Wonderbaarlijk genoeg, waren daar weer borden met Schiphol en zo’n tekentje met een vliegtuigje…
Ik ben nog NOOIT zó blij geweest zo’n idioot tekentje van een vliegtuigje te zien…
Uiteindelijk ben ik veillig, en nog redelijk optijd aangekomen…
En terug…?
Terug heb ik me moeder maar laten rijden…
Je weet dat je van me houd,